Ali B
Ali B Vertelt het Leven van de Straat
SPEC
Je houdt van hem of je haat hem: Ali B, de meest besproken, maatschappelijk betrokken en veruit de leipste Marokkaan binnen de landsgrenzen. Je kan hem een sell-out noemen of hem credit geven voor zijn kiene ondernemerschap. Bouali pakt het hoe dan ook slim aan. Vanuit een underdog-positie klauwt hij zich een weg naar boven, wordt nergens meer geweigerd en staat op elke gastenlijst. Met deze dvd zet hij wederom een product neer dat niet anders kan dan verkopen. Marokkaanse handelsmentaliteit ten voeten uit.
Door de noeste arbeid die hij in zijn tweede album Petje Af heeft gestoken, ligt de theatertour voorlopig stil. Voor wie de voorstelling heeft gemist, wordt een registratie van de hiphop-theatershow Ali B Vertelt het Leven van de Straat meegeleverd met de limited-edition van Petje Af (fans die het album al in huis hebben, kunnen de dvd ook apart scoren). De voorstelling moet je in ieder geval één keer gezien hebben. Ali B, die zelden om aandacht verlegen zit, zet gedurende de show elke medespeler in de schijnwerpers. R&B-zanger Gio brengt een solo ten gehore die duidelijk is geïnspireerd op Immortal Technique's (!) You Never Know, MC Aldrin opent met een beatbox-act en komt later terug met zijn versie van We Will Rock You van Queen. Samen met Ali geeft Lady D het nummer Vuile Bitch ten beste en Yes-R brengt die leipe Mocroflavour. Het is, kortom, geen show die alleen om Ali B draait en dat was een goed idee. Eén van de hoogtepunten is het moment van Gio, die een zoetgevooisd liedje lijkt te zingen maar eigenlijk een keiharde fuck-you adresseert aan het uitzettingsbeleid van Rita Verdonk.
Een ander kenmerk van Ali B Vertelt het Leven van de Straat (vernoemd naar Ali B's debuutalbum uit 2004) is de muzikale diversiteit. De show is niet alleen hiphop, je hoort bijvoorbeeld ook enkele akkoorden Red Hot Chilli Peppers en Deniz Dôgan zingt het mooie Turkse nummer Pamukkale. Vanuit zijn eigen belevingswereld vertelt Ali het publiek hoe hij de multiculturele samenleving ziet. Hij uit zijn woede over de verdeeldheid binnen onze maatschappij zonder ook maar één keer als een zeikerd over te komen. Het aantal scheldwoorden dat hij gebruikt om zijn visie over te brengen is wel iets teveel van het goede. Dat is jammer, want de cast beschikt over genoeg talent om zulke standpunten over te brengen zonder een veelvoud aan krachttermen. Maar goed. Ali vertelt het leven van de straat en die straat staat niet bekend als leerschool voor verbale etiquette (of correcte grammatica). Gelukkig wordt dit aspect vrijwel teniet gedaan door het stuk waar Ali het publiek opzoekt. Van pubermeisjes tot pensionado's, iedereen in de Leidse Schouwburg applaudiseert en joelt op verzoek luidkeels. Wellicht omdat de show naast het toneelspel muzikaal veel te bieden heeft. De muzikale onderbouwing komt o.a. van de Beatkidz, Kayaman en Sunwoofer.
Ali's stand-up-comedytalent komt goed naar voren. Als een jonge Najib Amhali weet hij het publiek met zich mee te krijgen, hun sympathie te winnen en hen te wijzen op scheve maatschappelijke verhoudingen in binnen- en buitenland. Iets wat vaak terugkomt in de show is een één-op-ééngesprekje dat Ali voert met ene Jan, wat hem de mogelijkheid biedt om te laten horen hoe het voelt het om gestereotypeerd te worden. Of het nou gaat over kindsoldaten, schoolverlaten, geplayed worden, problematisch club-bezoek, ouders, vooroordelen, de keerzijde van integratie, geweld, haat en nijd - Ali maakt het bespreekbaar en verwijst direct naar goede doelen die naar zijn mening scheve verhoudingen rechtzetten, zoals War Child. Ali Bouali is begaan met zijn wereld maar ook met zichzelf. In de show kaart hij aan wat voor onzin hij te verduren krijgt omdat zijn albums verkopen, omdat hij uitnodigingen krijgt voor tv-optredens, een goedlopende theatershow en een succesvolle muziekcarrière heeft. Ali maakt er korte metten mee. Hij is volgens eigen zeggen een "aparte rapper" en grootheidswaan en een overdreven getto-imago zijn inderdaad ver te zoeken. Hij grapt over de bling-hype ("Wat veel mensen niet weten, is dat veel rappers part-time-muzikanten zijn en fulltime-goudzoekers") en beef ("50 Cent heeft beef met Ja Rule, ik met Jantje Smit."). Hij stelt zichzelf hardop de vraag of hij wel een echte rapper is. "Echte rappers geven interviews bij Yo! MTV Raps, ik bij Carlo Boshart en Irene Moors. Rappers nemen me niet meer serieus, man. Maar ik heb wel een nummer met Marokko Borsato!"
De dvd-registratie biedt een hoog feelgood-gehalte. De recht-voor-je-raaphumor van Ali B druipt er vanaf. Er zitten hier en daar wel wat schoonheidsfoutjes in: het verbale geweld dus en de soms ongecoördineerde choreografie van de cast. Toch maakt dat niet veel uit, het gecombineerde creatieve talent maakt veel goed. De show biedt voor ieder wat wils: humoristische sketches, dans, human-beatboxen, live-muziek, rap en de nodige kritiek op Nederland in 2006. Je krijgt wel het idee dat Ali B meer cabaretier dan musicus is. Het album Petje Af blijft achter bij de show en loopt zo het risico als het extraatje te worden gezien, in plaats van andersom.