Ciph Barker beukt het je in
"Ik wil juist dat het een kick in the face is!"
Ciph Barker is iemand die zijn omgeving scherp in de gaten houdt. Van wat hij ziet en ontdekt, wordt hij niet altijd even vrolijk. De wereld is een verdorven plek omdat meedogenloze karakters hun macht en hun banksaldo willen zien toenemen door minder bedeelden tot op het bot toe uit te knijpen. Op de nieuwe cd van de rapper uit Zoetermeer wordt flink naar ze uitgehaald, of ze zich nu in het bedrijfsleven, de muziekindustrie of in de politiek ophouden.
De andere groep waartoe hij zich richt, en die zijn bloed nog heviger laat koken, bestaat uit mensen die niet doorhebben, of simpelweg niet willen weten dat ze worden gemanipuleerd ten gunste van de duistere belangen van hun heersers. Woest blaffend wil de mc deze slaapwandelaars uit hun droomwereld ontwaken om ze vervolgens bewust te maken tot welke gevolgen hun desinteresse kan leiden. "Zoominati gaat over de mindstate waarin ik de afgelopen drie jaar heb gezeten. De tracks heb ik gemaakt in een periode waarin ik met veel vragen zat en er veel woede door mij heen ging. Dat moest ik er gewoon uit beuken. Bijna alle teksten heb ik thuis ingerapt. Niets is in een professionele studio opgenomen. Midden in de nacht stond ik daar schreeuwend en zwetend mijn gedachten er uit te gooien. Ik heb er rekening mee gehouden dat het voor veel mensen te negatief of te zwaar zou zijn. Het is misschien te veel van het goede maar dat is bewust gedaan. Zie het desnoods als mentale gymnastiek. Ik wil juist dat het een kick in the face is! Beukt het teveel op je in? Dat is goed! Dan voel je het tenminste!"
Barker noemt zijn release een "guerilla-album", iets dat tussen een mixtape en een echt album in zit. "Veel mensen brengen mixtapes uit voordat ze hun officiële album uitbrengen maar ik vond het te gemakkelijk om een mixtape in de reguliere vorm uit te brengen. Dit is een verzameling van tracks waarvan de oudste drie jaar, en de nieuwste drie maanden oud is. Ik vond het zonde om ze los van elkaar op mixtapes te zetten of ze gratis via internet aan te bieden omdat hun betekenis voor mij daarvoor te waardevol was. Bij het samenstellen van Zoominati heb ik wel geprobeerd om er een album van te maken. De tracks passen ook écht goed bij elkaar en ik hoop dat mensen er de lijn in kunnen vinden. Ik wil pas een officieel debuut uitbrengen als ik zeker weet dat het goed in elkaar zit. Het moet goed georganiseerd en scherp zijn, want er is geen ruimte voor fouten. Omdat onze (Ciph en zijn SuperCharger-collega's) manier van muziek maken en onze boodschap niet zo toegankelijk is, kunnen we niets aan het toeval over laten."
Zoals gezegd, is Barkers boodschap verre van rooskleurig. Al in het intro van de cd waarschuwt hij dat we ons in de laatste dagen bevinden van het bestaan zoals we dat gewend zijn. "De wereld is aan het veranderen. Niet alleen qua milieu en op politiek niveau, maar de mensen zelf raken ook steeds meer in verwarring. Er heerst steeds meer haat, onwetendheid en machteloosheid. Als een collectief zo gaat denken, verandert het de realiteit. Het is een vicieuze cirkel die er voor zorgt dat spanningen sneller oplopen, tot er uiteindelijk iets ontploft. Misschien vindt er een explosie van totale krankzinnigheid van de mensheid plaats of..." De apocalyps? De tekst van Temple Sleep beschrijft Ciphs beeld van de aanloop naar de 'laatste dagen'. "Het is mijn droomachtige, surrealistische voorstelling van de wereld. In oude culturen overnachtten priesters in tempels om hun ziel te zuiveren of om zich bloot te stellen aan wijsheid. Onder invloed van drugs vonden ze in hun dromen de antwoorden die ze zochten. Die track is als het ware een deur naar mijn droomwereld waarin de wereld zoals ik hem zie sterk overdreven en in symbolen wordt weergegeven. De symboliek is gebaseerd op het laatste boek van de bijbel, Openbaringen. De schrijver Johannes zou geïnspireerd zijn geraakt door profetische dromen of visioenen waarin hij dingen heeft gezien die hij niet kon bevatten. Alles wat hij heeft beschreven, kan terugvertaald worden naar de moderne tijd. De sprinkhanenplaag die er in voorkomt kan een metafoor zijn voor een grootscheepse aanval van Apache-helikopters."
De wereld lijkt als nooit tevoren te worden geteisterd door oorlog en wanorde. Als president Bush zijn troepen naar een land in het Midden-Oosten stuurt, duurt het nooit lang voordat Europese militairen volgen. "We zijn het ballonnetje aan de hand van de VS. Bush kan doen en laten wat hij wil en de rest van de wereld staat erbij en kijkt er naar. Ik ben er van overtuigd dat Europese regeerders niets mogen doen om in te grijpen. De oorlog in Irak is een goed voorbeeld. De VN keurt het af maar Bush trekt zich daar niets van aan en niet veel later lopen de Europese erachteraan. De werkelijke reden voor de oorlog is al lang geen geheim meer. Een handjevol multinationals hebben onderling allerlei contracten afgesloten en kunnen er veel geld aan verdienen." Niets duidt er op dat deze bedrijven hun miljoenendeals gebruiken om het steeds groeiende verschil tussen rijk en arm in de VS aan te pakken. Dat is ook niet in hun belang. "Het gevangenissysteem is daar een moderne vorm van slavernij geworden. Talloze mensen zitten daar een veel te hoge straf uit en worden aan het werk gezet voor tien dollarcent per uur. Gevangenen houden op die manier een belangrijk deel van de industrie draaiende voor een bodemprijs!"
Megalomane politici die volkeren waar ook ter wereld laten lijden om hun honger naar macht te stillen en nietsontziende zakenlui die astronomische bedragen verdienen over de ruggen van straatarme arbeiders. De wereld zit er vol mee, Ciph Barker noemt ze slangen. "Het is een term voor mensen die je niet kan vertrouwen of die je niet wilt vertrouwen. Ze kruipen door het gras en je ziet ze niet tot ze je bijten. Ik probeer ze te zien voordat ze uit het gras komen." De rapper is er van overtuigd dat onze regeringsleiders slechts marionetten zijn van veel grotere machten. Op Zoominati worden al snel de illuminati aangehaald. De leden van dit gezelschap mogen dan volkomen onzichtbaar zijn, hun invloed op de wereld is dat allerminst. "Elke keer als ik het nieuws aanzet, wordt ik er mee geconfronteerd. Natuurlijk zijn er dingen die die voor ons verborgen worden gehouden. Wat wij te zien krijgen, heeft in de meeste gevallen de functie om ons er van te weerhouden om anders te gaan denken over een politiek onderwerp. Als ik naar het acht-uurjournaal kijk, zie ik bijvoorbeeld zelden iets over de situatie in een brandhaard als Soedan. De reden hiervoor is dat zo'n land geen bedreiging voor ons vormt. Nieuws over een oorlogszuchtige heerser die over kernwapens beschikt, boezemt angst in bij mensen. Als ze dergelijk nieuws week na week krijgen voorgeschoteld, gaan mensen denken dat de wereld werkelijk zo in elkaar zit . Ze gaan in zo'n geval sneller achter beslissingen van hun regering staan of worden zo bang dat ze zich zonder protest hun rechten laten afnemen.
Het recht op privacy bijvoorbeeld. Iemand die een chip in zich geïmplanteerd heeft gekregen, kan eenvoudig in de gaten worden gehouden. "Het komt al veel voor bij bedreigde diersoorten maar ook bij huisdieren van eigenaars die doodsbang zijn om ze kwijt te raken. Op een gegeven moment krijgt de chip de functie van een identificatiemiddel en pinpas ineen. Denk aan de stunt van de Baja Beach Club waar leden een chip in hun arm kunnen laten zetten zodat ze niet elke keer entree hoeven te betalen. Victoria en David Beckham wilden hun zonen van een microchip voorzien zodat ze snel gevonden zouden worden in geval van een ontvoering. Dat maakt het al weer een stukje toegankelijker voor mensen. Ik verwacht uiteindelijk dat fabrikanten marketingstrategieën gaan toepassen om het acceptabeler te maken voor een breed publiek. Als ik dit tien jaar geleden aan iemand had vertelt, had die mij voor gek verklaard maar nu wordt het de realiteit.
"Het is belangrijk dat je openstaat voor dingen maar ook dat je kritisch blijft, je kunt snel doorslaan. Het gaat er om dat je je bewust bent van wat er om je heen gebeurt. Informatie vind ik overal waar ik kom. Alles wat ik zie, hoor en lees, filter ik kapot. Alles wat voor mij aannemelijk is, wil ik controleren op betrouwbaarheid. Ik heb mensen om mij heen waarmee ik constant informatie kan uitwisselen. Iedereen haalt er uit wat er uit te halen valt en door daarover te discussiëren, filteren we elkaars inbreng weer. We moeten elkaar scherp houden. Het lijkt alsof we hier veilig zijn maar er hoeft maar iets te gebeuren en het verandert in een oorlogsgebied. Ik wil mij daar niet door laten verrassen. Het is een duistere toekomstvisie die ik mensen voorschotel en het grootste gedeelte wil dat niet horen. Ik geloof dat ze liever in hun droomwereldje willen blijven zitten."
Dit zijn volgens Barker de slaapwandelaars. "Deze groep wíl simpelweg niet geloven dat er meer aan de hand is. Ze wimpelen theorieën die afwijken van wat ze gewend zijn al af voordat je de eerste zin hebt uitgesproken. Personen die met oogkleppen door het leven gaan, slechts in hokjes denken en weigeren open te staan voor andere dingen. Er zijn teveel mensen die hun ogen sluiten zonder dat ze daarvoor een excuus hebben. Als George W. Bush wetten wil opstellen die hem toestaan om oorlogsrecht toe te passen wanneer hem dat uitkomt dan hoor je daar bijna niets over. Dat politieke gedoe is allemaal te zwaar. Als Paris Hilton haar hondje is kwijtraakt dan is dat wereldnieuws. De media lijken te zijn ontworpen om ons wijs te maken dat dát het nieuws is dat we willen zien. Ik denk dat dit ook toegepast is op hiphop. Ik heb sterk het gevoel dat grote platenmaatschappijen er voor hebben gezorgd dat de rebelerende en revolutionaire elementen, zoals Public Enemy en Paris, minder populair werden. Vanuit bedrijfseconomisch oogpunt wordt er meer aandacht besteed aan muziek van 50 Cent of Puff Daddy. Afro-Amerikanen worden geportretteerd als pooiers en hosselaars of als lichtzinnige dames die alleen met hun kont kunnen draaien. Voor de rest van de wereld is dat het beeld van de zwarte gemeenschap.
"Ik hoor steeds vaker rappers zonder ook maar een greintje talent de grootste onzin schreeuwen over beats die klinken als een ringtone. Het ergste is dat mensen het gaan kopiëren omdat ze hetzelfde willen als de artiesten die er succes mee hebben. Slechts één op de duizend die het proberen, slaagt er in. De rest vervalt weer in hun wereld van armoede en criminaliteit of beland uiteindelijk weer in een penitentiaire inrichting waar ze voor tien dollarcent te werk worden gesteld. Zo kun je een hele samenleving gevangen houden in een systeem. Vroeger was hiphop een middel om daartegen te vechten en nu is het er een onderdeel van geworden. Als een artiest het talent heeft om veel mensen te bereiken dan moet hij dat gebruiken op een manier waar ze iets aan hebben. Hij moet nadenken over wat hij zegt. Ik vind het moeilijk om met muziek bezig te zijn die nergens over gaat en ik vind het onmogelijk om met muziek bezig te zijn die mensen dom houdt. Op het podium neem ik dan ook de tijd om mensen te wijzen op waar het écht over gaat. Ik wil mijn publiek stimuleren om zelf na te denken over onderwerpen die ik aansnijd of om zelf op zoek te gaan naar kennis." Een goed voorbeeld van een geslaagde poging op Zoominati is het strijdlustige Jan Palach, naar de student die zich in 1969 op het Wenceslasplein in Praag in brand stak uit protest tegen de Russische bezetting. In het nummer spreekt Ciph Barker zijn bewondering uit voor mensen die willen sterven voor waar ze in geloven. "Hoe kan je leven voor een doel als je niet bereid bent daarvoor te sterven?"
"Ik heb respect voor rappers die rijk zijn geworden met muziek die volslagen inhoudsloos is. Ik vind het erg jammer dat de balans op dit moment helemaal weg is. Dat geldt niet alleen voor hiphop maar voor elke muziekstroming. Alles lijkt tegenwoordig van plastic en Photoshop. Ik heb niets tegen commercie maar het is fout als je als artiest concessies doet met als enig doel om meer te verkopen." Met Hunger geeft Ciph zijn mening over de muziekindustrie. "Ik heb het in dit nummer ook over honger naar kennis en bewustzijn maar het grootste gedeelte gaat over grote platenmaatschappijen die vooral honger naar geld hebben. Die organisaties hebben niet meer de drang om mensen bij hun hersens te grijpen en ze muziek te laten voelen. Er komt geen creativiteit of inspiratie meer bij kijken."
"Artiesten moeten laten horen wat ze voelen en wat ze ingegeven krijgen want dát is wat ze werkelijk zijn. Alleen zo kunnen ze hun energie overbrengen. Dát mis ik in de hiphop van tegenwoordig. Ze laten me niet meer gek worden. Als ik een track hoor dan wil ik het gevoel krijgen dat ik moet rennen. Ik wil tegen muren op rennen, door deuren heen beuken... voelen! Als ik zelf een track opneem dan raak ik volledig in een zone. Ik heb geen besef meer van tijd en ruimte. Ik zit er in en ik kom er niet meer uit voordat het af is. Met schrijven heb ik dat ook. Inspiratie is een energie waarvoor je je moet openstellen. Je kunt het ook bij andere mensen opwekken en dat vind ik het mooiste aan muziek en aan praten met mensen. Als mc kan je een luisteraar allerlei emoties laten voelen, van agressie tot verdriet. Je kunt mensen laten voelen en dát is wat muziek moet doen!"