Erykah Badu
Paradiso, 12 augustus 2007
Strak om half tien trapt de zeskoppige band (drums, fluit, toetsen, percussie, drumcomputer en bas) rustig af. De spanning wordt opgebouwd in de uitverkochte Paradiso als de drummer telkens even stopt en het publiek wacht op de entree van Erykah Badu. Na zo'n minuut of vijf nemen eerst drie achtergrondzangeressen hun plek in op het podium, waarna Erykah Badu onder luid gejuich vanaf de zijkant haar entree maakt.
Je zou het bijna een pimp strut kunnen noemen, hoe ze het podium met rustige passen betreedt. Het enige wat ontbreekt is de foute bontjas. De ooit vanzelf sprekende hoofdband en Afrikaanse kledij hebben plaats gemaakt voor lang stijl haar en een erg sobere, lange, donkerblauwe, dichte jas. Een kitcherige handtas op de heup maakt het plaatje af en zo neemt de 36-jarige zangeres voor het eerst vanavond haar plek in achter de microfoon met naast haar een laptop en drumcomputer. Ze stelt zich voor met een waslijst aan aliassen, waarna het gelijk tijd is voor een ode aan hiphop. Het heeft bijna wat weg van een gebed als de Texaanse meedeelt dat "hip-hop is bigger than religion, hip-hop is bigger than the government". Mooi ook dat ze precies bij dit nummer de tijd neemt om nog even stil te staan bij haar vorig jaar overleden producer en vriend J Dilla.
Er zijn vier jaar voorbij gegaan sinds haar laatst verschenen cd, Worldwide Underground, maar er is nieuw nieuw materiaal vanavond. "Annie don't wear no panty's" klinkt het in het refrein. De track ligt een beetje in het verlengde van haar tweede album Mama's Gun. De basis van de track bestaat uit de baslijn van Bob James' vaker gesamplede Westchester Lady. Was Annie trouwens niet ook een alias van de zangeres? Dat belooft nog wat. Het is in ieder geval voor nu reden genoeg om haar jasje maar eens open te doen en gelijk een korte drinkpauze in te lassen. Badu drukt wat toetsen in van haar laptop en we horen een oude Jackson 5-song terwijl ze rustig een kopje thee uit een thermostaatfles schenkt. Na wat slokjes en binnensmonds meezingen met Michael is het tijd voor een aantal onvervalste Badu-classics. Natuurlijk haar eerste single van haar debuutalbum Baduizm (1997). On & on wordt luid meegezongen, waarna ze doorgaat met ...& On, waar heel leuk nog een stukje All Night Long van de Mary Jane Girls in verwerkt is.
Onder de noemer van een extra soundcheck krijgen de verschillende bandleden hun solo's als opstap naar het nummer Bump it. Het is tof dat de MPC op het podium ook echt gebruikt wordt, het refrein wordt op een gegeven moment alleen met die drumcomputer begeleid. De zangeres speelt af en toe op haar eigen drumcomputer ook een stukje mee. Toch is het is tot nu toe allemaal wel erg ingetogen en laidback. Badu komt ook nog niet echt te voorschijn vanachter haar microfoon. Met No Love is het meer van hetzelfde maar met het crunk-achtige Danger en I Want You gaat het energieniveau gelukkig wel omhoog. Of is het omdat ze zich eindelijk ontdoet van haar lichtblauwe, glimmende jurk en nu in een zwarte legging en shirt op het podium staat? Prompt maakt ze een dansje aan de zijkant van het podium en duidelijk is dat haar booty met afstand het best bewaarde geheim van de avond was.
Naast haar laptop brandt inmiddels wat wierook en de sfeer komt er meer en meer in. "Insence was burning so I'm feeling right" zingt ze dan ook in Appletree. Back in the Day (Puff) doet het ook erg goed en weer verwerkt de band een oude klassieker (Sugar Free, Juicy) door één van haar nummers. Veel materiaal van Worldwide Underground is ontstaan tijdens optredens, en dat is te merken. Woo bijvoorbeeld kan op plaat niet echt boeien maar is live wel een hoogtepunt als alle bandleden meedoen met het refrein en zo een spel spelen met het publiek. In een tweede hiphop-ode zingt ze over een uptempo jazz-arrangement, het perfecte opstapje naar Love of My Life. Een fan uit het publiek geeft haar een gedichtenbundel en in plaats van haar eigen teksten te zingen gaat ze spontaan een gedicht uit het boekje voordragen. Het werkt niet helemaal, maar leuk is het wel. Haar ex-vriend Common is er niet bij om de raps te verzorgen (de prachtig nostalgische clip moet je trouwens gezien hebben...) maar niet getreurd, Erykah (vroeger MC Apples!) gooit er zelf wat old-school rapcoupletjes uit, compleet met b-girl stance. Een nummer over de begindagen van de hiphop kan evenmin zonder Rapper's Delight en natuurlijk is het makkelijk maar het publiek smult ervan. Daarna gooit ze er zowaar ook nog even een Whodini-cover (Friends) uit.
Wanneer Erykah Badu het publiek bedankt, verzoekt ze iedereen gelijk maar even om alleen de beste stukken op YouTube te zetten want de "analog girl in a digital world" is nog steeds een artiest en "sensitive about her shit". De toegift begint met de ballad Next Lifetime, waarin de drie achtergrondzangeressen ieder hun moment in de schijnwerper krijgen. (De middelste zangeres blijkt Erykah's zus te zijn.) Het publiek wordt nog een keer verder opgezweept met Woo en dan is het tijd voor de dikke hit Tyrone, die in de uitpuilende zaal voluit wordt meegezongen. De band speelt erg strak en gevarieerd, Erykah Badu zingt zich schijnbaar gemakkelijk door bijna twee uur repertoire heen. Ze haalt ook veel meer uit dan dat je van haar gewend bent. Met haar rug naar het publiek maakt ze nog een dansje. Gelukkig wordt Bag Lady (met een reggae-intermezzo!) ook niet vergeten en lijkt ze zich nou klaar te maken voor een stagedive? Yup, in haar legging en hoge haken gaat ze er voor. De eerste keer wordt er flink wat afgegrepen en vastgehouden maar het weerhoudt haar er niet van om zich nóg een paar keer te lanceren.
Inmiddels zijn de eerste filmpjes op YouTube al op gedoken, zo ook van een stagedivende Badu.
