Sendar interviewt Devin the Dude
"Uiteindelijk valt het kwartje wel"
Nadat hij in juni 2005 op het lanceringsfeestje van State Magazine speelde, is de Texaanse mc/zanger Devin the Dude over twee weken terug in Nederland, in het voorprograma van Nas. Onlangs verscheen Devins vierde solo-album Waitin' to Inhale, met daarop twee producties van State-schrijver Sendar. Hij interviewt Devin the Dude over het opnameproces, zijn kinderen als testpanel en een vaak verkeerd begrepen track op zijn nieuwe cd.
Wat is je favoriete nummer op het nieuwe album?
Dat is een lastige keuze. Ik heb in totaal dertig tracks gemaakt, dus eerst moest ik daar mijn favorieten uit kiezen. De nummers waar ik niet zoveel mee had, heb ik aan de kant geschoven maar wat overbleef, is eigenlijk één grote familie geworden. Ik kan echt geen favoriet noemen, dat is hetzelfde als een keuze moeten maken tussen je eigen kinderen.
Voor mij is het wat makkelijker om te kiezen tussen jouw kinderen, dus ik ga voor What a Job.
Je bent niet de enige, ik hoor van veel mensen dat ze dat het beste nummer vinden. We zijn nu aan het kijken of het lukt om er een video voor te schieten, er wordt gewerkt aan een script.
Was je erbij toen Snoop Dogg en André 3000 hun coupletten opnamen, of hebben ze die naar je opgestuurd?
Dit was tegen het eind van het project, we waren het album al aan het mixen in de studio. What a Job zou eigenlijk een soort skit worden, met alleen mijn couplet, en het refrein aan het begin en eind daarvan. Maar een heleboel mensen vonden dat eigenlijk te kort en omdat ik toch al bedacht had dat ik Snoop en André als gasten op mijn album wilde hebben, heb ik ze gevraagd om aan dit nummer mee te werken. Vlak voor de deadline stuurden ze allebei een heel cool couplet op, dus dat idee pakte goed uit.
Dat moet een spannend moment zijn geweest, toen je voor het eerst op play drukte.
Ja, zeker. Die van Snoop kwam als eerste binnen, en bij de eerste luisterbeurt had ik meteen al door dat het zou werken. He laced it. Een paar dagen later stond het couplet van André er ook op, dat maakte het nummer helemaal af.
Was je nerveus toen je zijn bijdrage voor het eerst beluisterde? Voor hetzelfde geld stuurt hij één of ander vals gezongen coupletje op.
Nee, ik was helemaal niet nerveus. Ik wist eigenlijk wel zeker dat het goed zou komen. Met het onderwerp van het nummer wisten ze natuurlijk wel raad, want ze hebben er allebei al een lange rap-carrière opzitten. Het is een baan die je serieus moet nemen, want voor een rapper is het niet alleen maar lang leve de lol. Snoop en André hebben door de jaren heen bewezen dat ze geschikt zijn voor deze baan, en ik weet hoe hard ze werken als ze in de studio zitten. Daarom staan ze op het nummer, en daarom heb ik me ook geen moment zorgen gemaakt.
Hoe ga jij eigenlijk te werk in de studio?
Het grootste deel van Waitin' to Inhale hebben we opgenomen in de Coughee Pot, de studio van mijn crew, de Coughee Brothaz. Ik houd er van om vroeg te beginnen, per dag breng ik meestal een uur of tien door in de studio. De weekenden probeer ik te reserveren voor mijn gezin, de rest van de week ben ik muziek aan het maken.
Dat klinkt bijna als een negen-tot-vijf-baantje.
Daar lijkt het wel op hè? Gelukkig kan ik mijn eigen uren bepalen, maar ik probeer altijd zo vroeg mogelijk klaar te zijn. Zoals ik al zei, ik begin graag 's ochtends al, kopje koffie erbij...
Is dat koffie of coughee?
Ha ha, een beetje van allebei!
En ben jij het type rapper dat in een uurtje een nummer in elkaar knutselt, of heb je meer tijd nodig?
Dat hangt ervan af. Aan gastoptredens zit vaak een deadline vast, dus dat soort dingen zijn over het algemeen wat sneller klaar. Over mijn eigen tracks doe ik meestal wat langer.
Geef eens een voorbeeld?
Right Now, een nummer van mijn album To tha X-Treme. Daar ben ik echt drie maanden mee bezig geweest. Het begon toen ik de beat afspeelde in de slaapkamer van mijn zoontje. Al mijn kinderen begonnen erop te dansen en mee te zingen, dus we hebben ter plekke een refreintje bedacht. Dat ging iets anders dan de uiteindelijke albumversie: "Right now, I feel so good that I can touch the sky," of zoiets. Dat deuntje bleef in mijn hoofd zitten, en ik had al een paar keer geprobeerd om er een stuk tekst voor te schrijven maar dat was steeds mislukt. Een paar weken later was ik op weg naar het vliegveld, want ik had ergens een optreden. Ik was stoned, daarom kwam ik een beetje te laat. Ik was de laatste passagier die aan boord stapte en terwijl ik door het gangpad liep, keek iedereen mij boos aan omdat ze op mij hadden moeten wachten. Maar ik kon alleen maar vrolijk naar ze glimlachen, want ik was nog steeds stoned! Toen ik eindelijk mijn stoel gevonden had, verschenen de eerste woorden van het nummer opeens in mijn hoofd dus ik pakte een zakdoekje en schreef ze meteen op: "Once upon the wings of love I dashed upon a craft / Wrinkled foreheads greet me, but I'm high, therefore I laughed". Daarna duurde het nog een maand voordat ik al mijn coupletten af had, en toen het nummer eindelijk klaar was, bleek dat we de sample van James Taylor niet konden clearen. Toen moesten we nog een keer de studio in om alles na te spelen.
Je vertelde net dat je kinderen hebt, hoe oud zijn die? En mogen ze naar Waitin' to Inhale luisteren?
De oudste is zestien en de jongste is vier, en ik denk dat in ieder geval de oudere kinderen mijn album wel gehoord hebben, ja. Maar ik draai 'm niet als ze thuis zijn, of als we met zijn allen in de auto zitten. Zelfs als ze langskomen in de studio, zorg ik ervoor dat ze de grote-mensennummers niet te horen krijgen.
Ik vroeg me al af hoe je dat doet. Brand je een speciaal kopietje voor ze, zonder de ranzige nummers erop?
Vroeger deed ik dat wel, ja. Ik zette dan de instrumentals erop, in plaats van de echte tracks. Mijn kinderen hielpen me vroeger trouwens ook met het uitkiezen van mijn beats. Ik zette dan gewoon een cd'tje op en als ze begonnen te dansen of met hun hoofd te knikken, dat wist ik dat het een bruikbare track was. En als ze na drie keer terugspoelen nog steeds niet in beweging kwamen, had ik zoiets van oké, laat deze maar zitten.
Heb je die beats van mij ook op je kinderen uitgeprobeerd?
Nee, voor dit album heb ik dat niet meer gedaan. Ik heb mijn muziek eigenlijk niet mee naar huis genomen; we hebben alles gewoon in de studio gedaan.
Was je tevreden over het eindresultaat van de twee nummers die je op mijn beats hebt gedaan? Ik weet dat er op het laatste moment nog aan gesleuteld moest worden.
Ik was al tevreden met de originele versies maar we moesten inderdaad op het laatste nippertje nog wat dingen veranderen, anders konden we ze niet op het album zetten. Mike Dean was al begonnen met het mixen van het hele project en hij bespeelt een heleboel verschillende instrumenten dus ik heb hem gevraagd om met jouw nummers aan de slag te gaan. Ik wou de oorspronkelijke sound zoveel mogelijk behouden, en dat is hem goed gelukt.
Vind ik ook. Cutcha Up is in grote lijnen hetzelfde gebleven, maar Nothin' to Roll With is er dankzij al die extra live-instrumenten flink op vooruit gegaan, als je het mij vraagt.
Ik ben blij om dat te horen, man. We hebben er een paar dagen voor uitgetrokken, want ik wilde dat de nieuwe versies hetzelfde gevoel zouden hebben als de oorspronkelijke beats. Nothin' to Roll With kostte het meeste werk, met al die country-achtige gitaarplukjes die erin zaten.
Gebeurt het vaak, dat je nummers moet veranderen vanwege problemen met samples?
Maaaan, dat gebeurt op elk album minstens drie keer, al sinds mijn eerste plaat met de Odd Squad.
Je vertelde net al over Right Now, en ik herinner mij een interview waarin je zei dat Doobie Ashtray eigenlijk een last-minute-remix van DJ Premier was, omdat de samples uit de originele versie niet gecleard konden worden.
Klopt, ik had de oorspronkelijke beat zelf gemaakt, maar het lukte niet om toestemming te krijgen voor de samples die erin zaten. Toen ik aan Premier vertelde dat Doobie Ashtray daarom het album niet zou gaan halen, werd hij bijna boos. Wat? Stuur me de acapella! Een paar weken later belde hij terug en liet hij me zijn versie over de telefoon horen en die klonk echt heel tof. Hij vroeg me toen of ik verder nog iets wilde, waarop ik zei yeah man, I want some cuts on it!
Je zei dat je een stuk of dertig nummers op hebt genomen voor Waitin' to Inhale, dus dat betekent dat je ongeveer de helft geschrapt hebt. Zaten daar ook tracks met onclearbare samples tussen?
Nee, eigenlijk niet. De meeste van die geschrapte nummers waren gewoon nog niet af. Ze hadden bijvoorbeeld wel een refrein maar nog geen coupletten, of juist één couplet en een refrein waar ik niet tevreden over was. Ik heb eigenlijk mijn favorieten gekozen uit dertig onafgemaakte nummers, en met die tracks ben ik aan de slag gegaan om Waitin' to Inhale in elkaar te puzzelen.
Wat vind je van de reacties op je album? Check je de recensies op internet?
Ja, eens in de zoveel tijd maak ik even een rondje op het net, want ik ben altijd benieuwd wat mensen over mijn muziek te zeggen hebben. De reacties tot nu toe zijn behoorlijk positief, al staat er wel een nummer op het album dat door veel mensen verkeerd begrepen wordt. Dat is Cutcha Up, geproduceerd door een of andere Sendar uit Amsterdam...
Ha ha, dat viel mij ook al op, ja. De helft van de recensenten beschuldigt je van muzikale pedofilie. Ik werd laatst op een Nederlands radiostation geïnterviewd over de beats die ik voor je gedaan had, en toen vroeg de presentator wat ik ervan vond dat ik de producer was van een pedotrack.
Oh man, echt waar? Mensen missen de boodschap. Het gaat over een wietplant!
Zit dat je dwars, als je zoiets leest?
Nee, dat valt wel mee. Veel mensen luisteren niet echt naar wat je te zeggen hebt, dus dan krijg je dat soort dingen. Ze gaan gewoon af op het refreintje, "I can't wait 'til you get old enough", en ze letten verder niet op de verborgen boodschap die in de tekst zit verstopt. Ik maak me er niet echt druk om. Uiteindelijk valt het kwartje wel.
Een paar weken voor de release las ik een interview waarin je vertelde dat Waitin' to Inhale iets volwassener zou worden dan je voorgaande albums. Dat was even schrikken, maar het was een opluchting toen ik de plaat hoorde want je bent nog steeds die goeie ouwe Devin.
Ik heb het wat meer over relaties en verantwoordelijkheid en zo, wat dat betreft is dit album wel iets volwassener. Maar er staan nog steeds genoeg grappen en grollen op. Ik probeer altijd een balans te vinden want zoals ik al zei, het is niet elke dag lang-leve-de-lol. En ik hou ook niet van ranzig doen om het ranzig doen, er moet wel een soort van betekenis achter zitten.
Een van de redenen dat ik zo'n fan van je muziek ben, is dat je altijd de gewone man uithangt. Je probeert je in je nummers nooit te profileren als een superster.
Dat heeft te maken met de muziek waar ik vroeger van hield, toen ik nog klein was. Het voelde alsof ik een persoonlijke band had met de artiesten waar ik fan van was; het was bijna alsof ik ze echt kende. En ik dacht altijd bij mijzelf: als ik ooit muziek ga maken, wil ik ook zo'n band opbouwen met mijn luisteraars.
Het viel mij laatst op dat je in je nummers nooit het jaartal noemt, of de naam van de producer in het intro zegt, of een shout-out geeft aan je homeboys terwijl de track uitfade.
Grappig dat je dat door hebt. Weet je wat het is? Ik zie elke track eigenlijk als een boek, en daarin richt ik me op het onderwerp. Waar ik was en wie er bij me waren toen ik het nummer opnam, dat voegt inhoudelijk niks toe. Het jaartal staat achterop de cd, de producers staan in de credits en de namen van mijn vrienden schrijf ik in de shout-outs van mijn cd-boekje maar ik wil mijn nummers er niet mee verpesten.
Net zoals een schrijver zijn boek niet wil verpesten door yeah, ik chill hier met mijn vrouw aan de eettafel, peace out achter z'n laatste zin te plakken.
Precies.
Wat is het laatste hiphop-album dat je gekocht hebt?
(...)
Devin, ben je er nog?
Ja, ik ben aan het nadenken. Weet je wat? Dat is een goede vraag. Ik luister graag naar platen van andere rappers maar als ik er zelf een aan het maken ben, koop ik eigenlijk geen andere rap-albums.
Je wil je eigen creativiteit niet vervuilen met muziek van andere mensen?
Niet vervuilen, ik zou het beïnvloeden noemen. Ik was een keer met Raphael Saadiq een nummer aan het maken voor de soundtrack van Baby Boy, en we hadden een refrein bedacht waar we echt tevreden over waren. Maar net op het moment dat we achter de microfoon wilden gaan staan om het op te nemen, zei Raphael opeens wacht even Devin, het komt me eigenlijk wel erg bekend voor. Toen bleek dus dat we exact hetzelfde melodietje hadden bedacht als een nummer dat een paar maanden daarvoor dag in dag uit op de radio werd gedraaid. We zijn toen gewoon overnieuw begonnen en hebben uiteindelijk Just a Man gemaakt, maar het toont wel aan dat je op die manier onbewust beïnvloed kan worden door muziek van andere mensen.
Is het lastig om het publiek mee te krijgen als je op het podium staat? De meeste rappers brengen hun snellere feestnummers als ze een optreden doen, maar jouw tracks komen meestal niet boven de 80 bpm uit.
Nee, daar heb ik nooit zo'n moeite mee. Als het publiek mijn muziek voelt dan creëert dat energie, of het nummer nou snel of langzaam is. Ik bedoel, ga eens bij een opera kijken. Iedereen zit op een stoel en tussendoor klappen ze niet eens, maar toch vermaken die mensen zich.
Was dat nou echt de eerste keer dat je in Europa was, toen je twee jaar geleden in Amsterdam optrad?
Klopt, ik was nog nooit aan de andere kant van de oceaan geweest. Het was een hele leuke ervaring. Mijn vrouw was mee op reis en ik kreeg een verjaardagstaart toen ik op de radio werd geïnterviewd.
Dus je hebt wel zin in je aankomende optredens hier?
Zingend: Oooeeeh yeaaah! En Nas is er ook, het lijkt me tof om hem weer eens te ontmoeten en samen te jammen.