Arts the Beatdoctor
Transitions
Unexpected Records
Bas Vermolen a.k.a Arts the Beatdoctor doet het uitstekend in Japan. De producer zag zijn debuutplaat Transitions binnen zes dagen uitverkocht raken in het land van de rijzende zon. Nu krijgt de vinylversie van het debuutalbum van Arts The Beatdoctor eindelijk een wereldwijde, en dus ook Nederlandse, release. Begin mei volgt de cd.
Japanners boffen maar. Naast de inmiddels traditionele bonustracks op albums en exclusieve ep's van popartiesten uit Het Westen - die je hier vervolgens voor dertig euro in de import mag kopen - mogen ze tegenwoordig ook al maanden eerder aan Nederlandse hiphop snuffelen dan wij. In navolging van La Melodia (Vibin' High is daar al vier maanden uit, wij wachten nog) gunde ook Arts the Beatdoctor begin februari zijn albumpremière aan een Japans label, en werd binnen een week beloond met een uitverkochte oplage en tweede druk. Wat Nederland betreft vertelde hij aan State: "Die EP sloeg in Japan ook al beter aan dan hier, dus ik denk dat het met de plaat wel ongeveer vergelijkbaar zal zijn. Ik verwacht dus niet te veel."
Misschien zijn ze aan de andere kant van de wereld gewoon wat loyaler naar hun muzikale helden toe, of ze zijn banger gepakt te worden met illegale downloads. Hoe het ook zij, als Transitions hier niet goed verkoopt zal het niet aan de plaat liggen – die is namelijk ijzersterk. De vijf nummers van zijn ep Fragments, die alleen op vinyl verscheen, worden aangevuld met tien nieuwe nummers die samen een onweerstaanbaar zwoel, spannend uurtje vormen. Zelf omschrijft Arts zijn muziek in een oude Homegrown als jazzy “nachtmuziek” waarin samples naadloos in de livemuziek zijn ingepast – zodat de luisteraar zich afvraagt “hoe heeft ‘ie dit kunnen samplen, of zou het live gespeeld zijn?”. Te oordelen naar de enorme hoeveelheden loepzuiver klinkende gitaren, piano’s, blazers en andere instrumenten die langskomen is hij in die opzet geslaagd.
Een handjevol mc’s (The Proov, Skiggy Rapz en drie keer Pete Philly) is te gast om de wat snellere beats op te leuken – met fijne resultaten, daar niet van - maar Arts heeft gelukkig het leeuwendeel van zijn album helemaal voor zichzelf gereserveerd. Dat instrumentale gedeelte is het sterkste van Transitions: het is allemaal vrij loom en loungey, maar door de stevige wortels in de hiphoptraditie (de beats, de samples) wordt het nooit een al te softe boel. Bovendien zit er genoeg subtiele instrumentale en ritmische variatie in om elk nummer bijzonder te maken: de synths in de opener Blending Quality doen denken aan de debuutplaat van C-Mon & Kypski, Remember zit vol met sitar en onheilspellende Oosterse fluitmelodieën en de schallende vrouwenstemmen in Mellow Drama lijken nog het meest te verwijzen naar Pink Floyd's Great Gig in the Sky. Afsluiter In the Zone wint enorm aan diepte en zeggingskracht door de toevoeging, na Pete Philly’s couplet, van een minutenlange saxofooncoda die ontbrak op de State Homegrown van afgelopen jaar. Ook mooi is Reprise, waarin het akoestische-gitaarmotiefje uit een eerder nummer weer even opduikt en daardoor het gevoel van de plaat-als-geheel versterkt.
Maar eigenlijk heeft het nauwelijks zin om de merites van afzonderlijke nummers op te sommen, die lopen toch naadloos in elkaar over zonder dat je als luisteraar door hebt waar de ene track ophoudt en de andere begint. Transitions is simpelweg de zoveelste mooie plaat in wat inmiddels een Nederlandse traditie van soulvolle, organische productie (denk aan Nicolay, Perquisite) genoemd mag worden. In één keer luisteren is het devies: je drukt op ‘play’, wordt na een uur wakker uit een bijzonder mooie droom en wilt hem direct nog een keer horen. Met recht een droomdebuut.