Robin Thicke: soul-survivor
"Waar heb je het over? Ben jij de hiphopman?"
Vijf jaar geleden was Thicke nog die langharige fietskoerier die druk bewegend door de straten van New York reed met zijn hit When I Get You Alone. Nu is hij de slicke soulzanger met een platinaplaat op zak. In Nederland is het nog wachten op een hit, maar met vier uitverkochte concerten in minder dan een half jaar tijd zit het met de populariteit van de dertigjarige r&b-zanger inmiddels hier ook wel goed.
"Ten tijde van mijn eerste plaat had ik geld en een platenmaatschappij die muzikanten betaalde. Bij mijn tweede plaat was ik helemaal alleen, blut en aan de drugs," legt Thicke het verschil tussen 2002 en 2006 uit. En dat terwijl zijn debuutalbum A Beatiful World klinkt als een grote lsd-trip."Ha ha, dat klopt. Maar nu waren er andere drugs in het spel." Over de meer soulvolle aanpak van de moeizaam tot stand gekomen opvolger, The Evolution of Robin Thicke, zegt Thicke: "Het eerste album was meer een zoektocht vol muzikaal avontuur, waarin alles mogelijk was. Vooral niet op safe spelen en alles gebruiken wat we maar konden combineren. Hiphop, rock 'n' roll, klassiek (de Beethoven-sample in When I Get You Alone), soul en pop, en we maken er een feestje van. Bij het het tweede album ben ik plots helemaal alleen en blut. Hoe ga ik in hemelsnaam overleven? Wat ga ik doen om me beter te voelen, weer in mijzelf te geloven? En hoe ga ik mijn relatie met God, mijn vrouw en, gewoon, de wereld weer laten werken? Hoe ga ik weer in mijzelf geloven terwijl ik daar geen reden meer toe zie?"
"Pharrell kwam er bij toen ik zo halverwege mijn album was. Dat was even een lichtpuntje maar nadat Wanna Love U uitkwam, was dat al snel weer gedoofd. De single sloeg niet aan en mijn releasedatum op Valentijnsdag 2006 werd natuurlijk uitgesteld. Uiteindelijk is het dus oktober 2006 geworden. In die tussenliggende periode heb ik negen nieuwe tracks geschreven en eigenlijk het hele album overhoop gegooid." Er circuleerde in die tijd een versie van The Evolution of die veel meer in de lijn lag van A Beautiful World. Als Wanna Love U Girl wel een hit was geworden, was die uitgebracht. "Die was veel breder qua stijl, maar uiteindelijk vind ik dit album veel beter. Het was alsof ik nog niet helemaal tot de kern was doorgedrongen. Ik draaide min of meer om hetgeen ik nou eigenlijk probeerde te vertellen heen. Alsof ik nog dieper moest vallen om precies daar te komen waar ik moest zijn. De tracks die ik naderhand heb geschreven, zijn echt de basis van mijn album geworden. In die periode schreef ik Complicated, Would That Make U Love Me, I Need Love, Ask Myself, Can U Believe, Lonely World, 2 the Sky en Angels. Dat is het hart van mijn album en ik weet niet of het je ook is opgevallen maar dat zijn bijna allemaal tracks die ik achter de piano heb geschreven. Noodgedwongen, want er was geen geld meer om studio's te huren en iedereen te betalen. Ik moest wat muzikanten bellen en om gunsten vragen."
"Pharrell wilde geen tracks voor me produceren. Hij houdt van mijn muziek zoals het is en wil er niets aan veranderen. Het is er alsnog van gekomen doordat ik hem tussentijds mijn album liet horen. Bono bleek er ook te zijn en hij stond er op dat Pharrell en ik samen een track maakten. Dat zou te gek zijn, wie wist wat er allemaal van kon komen. Nou, als Bono het zegt dan moeten we wel aan de slag gaan. Toen hebben we Wanna Love U gemaakt en het kwam er perfect uit. Ik ben er erg blij mee. Het is de enige track die we samen gedaan hebben."
Het succes van het album heeft enige tijd op zich laten wachten. Het leek er zelfs even op dat Thicke een gigantische flop te verwerken zou krijgen. "Dat viel op zich wel mee," zegt de zanger. "Op het moment dat de plaat uitkwam, wist ik al dat er geen dure campagnes tegenaan gegooid zouden worden. Ik was wat dat betreft al lang en breed flink depressief dus het kwam niet als een verassing. De eerste week verkocht de plaat 21.000 stuks en de week er op 10.000. Maar de daaropvolgende veertien weken heeft de plaat elke week meer verkocht. De enige verklaring daarvoor is dat mensen elkaar aan het vertellen waren hoe goed hij is. Met kerst kwam alles in een stroomversnelling. Opeens kreeg ik aanvragen van alle grote radiostations en tegen nieuwjaar stond The Evolution of Robin Thicke opeens op nummer één. Daarna volgde het optreden bij Oprah en inmiddels hebben we al meer dan 1,5 miljoen platen verkocht."
In het verleden schreef Robin Thicke regelmatig songs voor andere artiesten, zoals Usher, Mary J. Blige en Christina Aguilera. Dat doet hij niet meer. "Gelukkig niet. Ik hou er niet echt van om voor anderen te schrijven en te produceren. Mocht ik ooit weer blut worden dan zal ik het wel weer doen, maar nu even niet. Ush is een goede vriend van mij en ik probeer wel wat voor hem te doen maar het is erg moeilijk om daar nu inspiratie voor te vinden. Ik ben de afgelopen paar jaar zo bezig geweest met het verwerken van mijn eigen ideeën en gevoelens in mijn songs, dat het nu heel moeilijk is om mij te verplaatsten in iemand anders. Ik neem nu liever alles zelf op en als mensen er dan alsnog iets mee willen, kunnen ze het altijd nog coveren. Ik krijg aanvragen uit Australië, Roemenië, Argentinië. Dat vind ik veel leuker. Voor mijn nieuwe album heb ik nu zo'n 25 nieuwe tracks geschreven. Met drie ben ik heel tevreden dus ik ben nog wel even bezig."
Robin Thicke is duidelijk geïnspireerd door de soulzangers van weleer, maar zijn grootste inspiratie haalt hij uit hiphop. "Het voelt alsof het in mijn bloed zit. Ik ben met die muziek opgegroeid, sinds de dagen van Kurtis Blow. Wat mij het meest heeft weggeblazen, was N.W.A. Ik kan mij nog goed herinneren dat mijn moeder in de keuken bezig was en ik naar mijn walkman zat te luisteren. Je moest eens weten waar ik naar luister, mam, dacht ik. Daarvoor was het Public Enemy wat me echt lang heeft bezig gehouden. A Tribe Called Quest heeft een paar geweldige albums afgeleverd en dan natuurlijk later de helden 2Pac en Biggie. Twee van de beste artiesten die je in de muziek sowieso ooit zult tegenkomen."
Heel even laat ik merken dat ik zulke verering iets te ver vind gaan. Thicke, verontwaardigd: "Wat, vind je Biggie en 2Pac niet goed?" Natuurlijk wel, maar ik zou ze op basis van hun rapkwaliteiten nou ook weer niet torenhoog boven de rest plaatsen. "Je zou eens naar Parijs moeten gaan. Je ziet 2Pac op net zoveel shirts als Bob Marley. En Biggie dan, het maakt niet uit in welke club je waar ter wereld ook bent. Wanneer er een plaat van hem voorbij komt, rapt iedereen zijn teksten mee van het begin tot aan het eind. Het is The Beatles, gegoten in rap. Zo'n goede songwriter was hij." Vind je dat Nas dan niet ook in dat rijtje hoort? "Nas is een genie, maar hij is ook boos. Biggie geeft je het gevoel dat je uitgenodigd ben op zijn feestje, terwijl Nas je soms het gevoel geeft dat hij je er niet bij wilt hebben. Biggie zou mij denk ik wel de hand hebben geschud als ik hem was tegengekomen. Die had wel aardig tegen mij gedaan. Nas is gewoon een stuk slimmer dan ik ben."
Robin Thicke live in Paradiso (19 juni, 2007)
Onderweg naar de uitgang zeg ik nog even tussen neus en lippen door dat B.I.G's laatste album toch niet dat geworden is waar iedereen op gehoopt had. "Waar heb je het over? Waar... heb je het over? Ben jij de hiphopman? Het Life After Death-album? De Ten Crack Commandments? Going Back to Cali? Je bedoelt die track met Lil' Kim en Nasty Boy? Wat, ook die Notorious Thugs-track?! Dat is een klassieker man, hoe die daar alleen al begint." Hij vraagt het aan één van zijn tourmanagers: "Hoe gingen B.I.G.'s eerste regels ook al weer? Armed and dangerous, ain't too many that can bang with us / Straight up weed, no angel dust / Label us notorious. Dat gaat toch veel te ver. Wat voor een magazine is dit, man? Je focust je op een pleistertje op zijn elleboog maar hij is nog steeds fucking Superman! Alleen om een pleistertje... op zijn elleboog. Hij heeft de Ten Crack Commandments geschreven, ja! Biggie Smalls!"
Op de avond van zijn laatste show in Paradiso loop ik de zaal binnen terwijl Thicke langer dan gepland nog bezig is aan zijn soundcheck. Het heeft hem nog niet losgelaten. Prompt onderbreekt hij zijn repetitie en drie dagen later zitten we voor even opnieuw in een hilarische Biggie-discussie, compleet met zijn band en wat verbaasd Paradiso-personeel. "Volgens hem heeft LL meer betere albums dan Biggie afgeleverd. Duh, the guy is dead. Het enige dat LL beter voor elkaar heeft dan Biggie, zijn z'n buikspieren."