DJ KnowHow
Straatwaarde
Cold Rock Stuff
Straatwaarde is DJ Knowhows langverwachte producersalbum. De old-schoolveteraan produceerde in het verleden voor Extince en Brainpower maar bracht na Brainpowers album Door Merg & Brain uit 2001 niets meer uit, op één 12-inch na die hij vorig jaar tijdens deHop maakte met EPMD. Maar we kennen DJ Knowhow uiteraard ook als dj van het legendarische radioprogramma Dutch Masters dat hij maakte met Mental Kees en 2 Tall.
Voor zijn voornamelijk Nederlandstalige producersalbum nodigde KnowHow een keur aan gasten uit (dertien liefst), van Yukkie B, Skate the Great en Murth the Man-o-Script tot Tim en Def P. Na het intro waarin de dj wordt aangekondigd door o.a. Afrika Bambaataa, The RZA en Kool Keith, trapt ouwe bekende Yukkie B (Zoete Inval!) het album officieel af met Paradise. Op een lekkere, soulvolle beat verhaalt de rapper uit Amsterdam-Oost nostalgisch over zijn belevenissen back in the day. Tim houdt het uptempo en White Trash International, waarna Def P (toch wel een verassende keuze) in Op Zoek naar de Ware rapt over zijn vrijgezellenstatus, liefde en seks. De old-schoolbeat is wat rommelig afgewerkt en qua flow en teksten weet Def P niet te imponeren. Het nummer klinkt te makkelijk. B-Boying, met Seven & Ill, is een matig nummer op een rare Poing-achige beat met clichéraps die niet beklijven.
2 Tall rapt tegendraads op een een al even nostalgisch klinkende beat. Zijn aparte, bijna cryptische teksten ("KnowHow is de focus in dit opus, dit is logisch / Beats brengen binding via speakercodes / Modus afgemeten dosis, zonder recept / Maar wat het ook is, afwijkend concept wat dope is") zijn niet altijd even gemakkelijk te volgen, maar eigengereid is het nummer zeker. Complex ken je als host van de Grote Prijs van Nederland en, vroeger, Live On The Low. De mc spit normaal gesproken alleen in het Engels maar komt in Kronieken van de Straat opvallend sterk voor de dag, met scherpe teksten, een strakke flow en een uitstekend refrein. Op die harde, duistere beat klinkt de zeer gedreven Complex soms een beetje als Raymzter. Het is één van de beste tracks.
Erg jammer is vervolgens de r&b-cover van True Colors (origineel van Cindy Lauper, 1986) dat inspiratieloos wordt gebracht door zangeres Kim, en dat uit de toon valt met de rest van de plaat. So Fine, een cover van Howard Johnson, is een uptempo funky track gezongen door U-Gene en roept herinneringen op aan de tijd dat swingbeat nog hip was. Anno 2007 klinkt het ietwat misplaatst maar dat komt ook door U-Gene's corny glijbaanzang. Beter is het met soul doorspekte Brown Sugar (origineel van D'Angelo, 1995), goed vertolkt door Big Boy Caprice, die overtuigt met hoge uithalen. Waarom DJ KnowHow voor drie covers heeft gekozen op dit album wordt niet geheel duidelijk.
Ook Skate the Great is een ouwe bekende van KnowHow. Hij verhaalt in Stoppen of Doorgaan in alle eerlijkheid over zijn twijfels als rapper: "Tegenwoordig lijkt hiphop alleen nog hip te zijn / Idiote rapjes gedragen door een hip refrein / Met hippe feestjes en hippe mensen in hippe tenten / Swingen op classics zonder het verleden te kennen." Skate stelt vraag uit de titel maar aan de luisteraar, al lijkt hij het antwoord wel te weten. "Wat heb ik nog te zoeken in deze scene? / Een 34-jarige tussen kiddo's van zeventien." Gelukkig wordt daarna de enige posse-cut van Straatwaarde ingezet, Straight Spittin'. Achtereenvolgens Complex, CIA Funky Fresh, Skate en Murth the Man-o-Script spugen vervolgens energiek op een dope beat met toffe samples en scrathes. De titeltrack is een kalm en soulvol nummer waarin Murth the Man-o-Script relaxt en in een aparte flow rapt over de grote betekenis die hiphop voor hem heeft, en hoe hij die soms teloor ziet gaan. Het nummer is wel een beetje langdradig en dat kan ook gezegd worden van de Outro Shouts aan het eind, die ruim tien minuten duren.
Straatwaarde is een vrij degelijke, authentiek klinkende hiphopplaat geworden die het vooral van de nostalgisch (daar is dat woord weer) klinkende boombap-sound moet hebben. De gastbijdragen zijn niet altijd even geslaagd (grote afwezigen zijn uiteraard Extince en Brainpower), maar het geheel levert in combinatie met de toffe producties wel een dikke knipoog op naar de jarennegentighiphop.