Keynote Speakerz
Record
Painted Dog Records
Skiggy Rapz en Master Surreal hebben niet zo'n haast. Ruim een jaar geleden verscheen de debuut-e.p. van het Utrechtse duo, nu is het bijbehorende album op cd verschenen: Record. Uit te spreken met klemtoon op eerste of tweede lettergreep, jouw keuze.
Het album bevat de vier nummers van die ep en voegt daar veertien aan toe, waarbij wederom de mc- en productietaken gelijk verdeeld werden tussen de twee. De verhouding tussen ouderwetse boombapknallers, wat modernere synth-beats en rustige nummers van de e.p. is daarbij ongeveer behouden gebleven: grofweg de helft van Record kan onder die eerste noemer geschaard worden. Dat is dan ook het subgenre waarmee het Utrechtse duo de meeste binding heeft, zo wordt eenieder duidelijk die ze los hoort gaan in nummers als It's Like That!, T.O.F.C. of Say What?!
Toch zou een heel album van dat soort nostalgische terug-naar-1994-nummers een behoorlijk eenvormige plaat opleveren, en de keuze om ook wat stilistische uitstapjes te maken is dan ook een juiste geweest. Opvallend is dat ook die vrijwel zonder uitzondering goed uitpakken: de melancholieke zang van Ninthe complementeert de ingetogen inhoud en elektrische-pianobeat van Blueberry, en Summer 4 Autumn bewerkstelligt een lichtvoetig niks-aan-de-handgevoel zonder door te slaan in clichés. Dat gebeurt wel een beetje in Meet Me in Music, waarin Kay-Ann overdreven soulvol zingt over een fijne elektrische-pianobeat (alweer) die dat niet nodig heeft. Gelukkig volgt direct daarop The Getaway, een filmisch achtervolgingsverhaal waarin Skiggy en Surreal elkaar beurtelings 'de stash' in handen drukken terwijl overal om hen heen geheim agenten loeren, over een opgefokte beat van vervormde strijkers die klinkt (volgens de heren zelf) als de soundtrack van een oude Italiaanse horrorfilm.
Het cinefiele aspect van Record wordt sowieso duidelijk vanaf de eerste minuut: de intro bevat samples uit Intolerable Cruelty ("Be here? I'm the keynote speaker!") en in de daaropvolgende zestien nummers wordt er nog een flink aantal keren geestig aan personages en filmtitels gerefereerd: in T.O.F.C. stelt Surreal dat "since we kick more ass than all the others, our video's should be produced by Shaw Brothers". Maar ook op andere vlakken toont het duo zich vaardige schrijvers: poserende straatratten krijgen er van langs in It's Like That! met oorvijgen als "behind the fronts you must be really scared / stumblin' in the streets like you're visually impaired / depending on your dogs to guide ya, homie you tell / judging by your backing tracks, is you deaf as well?" en zo komen ze wel vaker goedmoedig bijtend uit de hoek. Op een enkel moment slaat het enigszins door naar zoetige kant: als in de nieuwe single Find Myself de zin "Trying to right these wrong, big and small, we should all / Start for ourselves then unite for the goal" langskomt komt toch even een beeld boven van Michael Jackson die ons aanspoort zuinig te zijn op de wereld. Gelukkig is het verder een welgemeend introspectief nummer met fijne gesamplede vocalen.
Op een paar minpuntjes na hebben de Speakerz een gevarieerd en muzikaal hoogstaand album afgeleverd, dat het waarschijnlijk ook erg moeilijk gaat krijgen om te verkopen - juist door die vreedzame, positieve insteek. Skiggy en Surreal zijn niet dom, lomp of famous, bitches zitten niet aan hun penis (nou ja, één keer, in Drink, Drank, Drunk) en dat is toch het materiaal waaruit de meeste hits bestaan. De toekomst zal het leren.