De Jeugd van Tegenwoordig
De Machine
Magnetron Music/Top Notch
Twee jaar terug zag ik De Jeugd voor het eerst live optreden in Witte Theater Beverwijk. Zelden heb ik een groep zo moedwillig een optreden om zeep zien helpen.
Een afschuwelijke wanvertoning, vol geschreeuw en poep- en piesgrappen. Zelfs Watskeburt, op dat moment enorme hit, werd compleet aan diggelen geschreeuwd. Met enige moeite was Stofzuiger nog net te herkennen, de rest van het optreden ging onherkenbaar als een nachtkaars uit. Gelukkig voor de Jeugd waren er slechts 16 getuigen, waarvan de helft betalend. En toen ze het podium afstrompelden, vroeg niemand om een toegift. Zegt genoeg. Niet veel later werden ze Studio Brussel uitgeschopt omdat ze non stop "in de kut" en "lekker, lekker" in de microfoon bleven schreeuwen.
Toch moet je respect hebben voor deze drie MC's. Want tussen alle leeghoofdige Nederlandstalige raps over respect, zinloos geweld en weet ik welk ander tot de laatste druppel uitgemolken niks-onderwerp blijft de Jeugd fier overeind met hun ongrijpbare taaltje. Als je de teksten op De Machine al te letterlijk neemt, vraag je je af wanneer Willie Wartaal, Vieze Freddie en P. Fabergé de tijd hebben gevonden om nog zoveel lingo op te pennen. Want tussen het oude stopwoordje kanker en het nieuwe stopwoordje kerk door (vergeet trouwens ook baas niet) draait het voornamelijk om clubs, wijven, drank en pillen. Heel veel pillen. En de som van al deze delen in de vorm van een brakke katerige toestand.
Bas Bron krijgt het wederom voor elkaar om beats te maken die precies tussen irritant en geniaal inhangen. Het zijn Commodore Amiga bliepjes, stekelig en opzwepend. En als ze je eenmaal pakken, laten ze je niet meer los. Waar op Parels voor de Zwijnen van "echte hiphop" al geen sprake was, lijkt Bron nu definitief een ander pad te zijn ingeslagen. Houd het op lome dance, met een dikke bas en meer lagen dan je zo één twee drie opvallen. Zet De Jeugd op een festival als Mysteryland en ik garandeer je dat het dak eraf gaat. Zet De Jeugd op een bang your head to this-hiphop party en ik weet het zo net nog niet. Misschien dat dan de scepsis het wel overwint van het pure luisterplezier.
Er moge één ding duidelijk zijn, er is eigenlijk geen ontsnappen aan dit rariteitenkabinet. De nummers zijn te weird, grappig, platvloers, eigengereid, uniek, aanstekelijk, ongepast en politiek incorrect om zomaar aan voorbij te gaan. En dat maakt ze tot het Jiskefet van de Nederlandstalige hiphop.