Job de Wit is schrijver, dj en wielrenner. Tot voor kort was hij hoofdredacteur van State Magazine en radio dj bij 3FM. Als freelance journalist schrijft hij voor onder andere De Pers, OOR, DJ Broadcast en State Magazine. Volg hem via JobdeWit.nl.
Rock & Roll
Dio
Top Notch
Vorig jaar zomer speelde Dio in de Bijlmermeer een showcase voor de Grote Prijs van Nederland. Het optreden was een hele geruststelling voor mij als jurylid: een half jaar voor de finale konden we alvast zijn potentiële winnaar noteren. Later bleek dat het zijn allereerste solo live-optreden was geweest. Uiteindelijk won Dio niet, maar dat de rapper uit Amsterdam-Noord - als enige finalist - binnen 't jaar een commercieel (en artistiek) aantrekkelijk album in de winkel heeft liggen, verbaast evenmin.
"Als jij het niet doet, doe ik het voor ons beide," zegt Dio achteloos in het uptempo Aye, waarin hij tussen neus en lippen door ook nog even laat horen een technisch uitstekende rapper te zijn, naast een sympathieke jongen met een aanstekelijke glimlach en een natuurlijke uitstraling op het podium. Op zijn onlangs gedropte mixtape zegt Jerry van The Partysquad nog dat hij aanvankelijk totaal geen potentieel zag in Dio, dus wat er ook is gebeurd in de tussentijd, we mogen niet klagen. Is Dio misschien volwassen geworden? Nou nee, en de begintwintiger put uit zijn onzekerheden, overmoed en stommiteiten voor zestien tracks waarin hij moeizaam maar goedgemutst afscheid neemt van de tijd waarin hij een "fokking lastpak" was. Klinkt als een bekend concept voor wie de laatste cd van The Opposites kent, helemaal als je nagaat dat Big2 van die groep op een paar na ook nog eens alle tracks van Rock & Roll heeft geproduceerd.
Behalve een podium voor Dio is zijn debuutalbum ook een staalkaart van Big2's portfolio. Hij heeft funky synthdisco in huis (Aye), echte echte boombap (Probleem), een melancholische rockballadbeat (Duivelszoon), old-school 808's met jazzy synthriedels (Blijf Lopen), Pat Benatar-achtige jarentachtigpop (Baby), gelikte R&B met foute saxofoonsolo (Voor Dough) en zelfs dubstep (Ze Roepen) en een soort van indiepop (Tijd is Geweest). Het spreekt voor Dio dat hij overal mee uit de voeten kan en Rock & Roll is dus een zeer diverse plaat geworden. De single Het Is Je Boy met Amsterdam's finest Voicst is een zwakke song en daarom als experiment/gimmick een stap te ver; Dio moet niet zingen. Tijdmachine heeft óók een live-sound maar is tien keer beter. Samen met Sef van de Flinke Namen brengt Dio een ogenschijnlijk geinig hitje met een serieuze ondertoon.
Net als The Opposites wisselt Dio moeiteloos tussen ongein en serieuze gevoelens, al moet hij nog steeds zijn meerdere erkennen in zijn twee leermeesters, die net even grappiger en scherpzinniger uit de hoek kunnen komen. Dio hangt iets te veel de gezellige grapjas uit om altijd in de roos te schieten. Zelfs als hij serieus is, klinkt hij luchtig. En als mindere goden dan Big2 en Reverse de beats hadden bezorgd, had hij het moeilijk gekregen om de aandacht vast te houden. Wat dat betreft is het bizar dat er op De Tijdmachine Mixtape een flinke handvol vlijmscherpe tracks staat dat Rock & Roll echt all killer had kunnen maken. Dio's leercurve is erg scherp, hopelijk kan hij dat vasthouden. De belofte is zeer overtuigend ingelost.