The Opposites vinden het solo niet zo leuk
"het ging veel moeizamer dan we gewend zijn"
Op 5 maart komt het nieuwe dubbelalbum van The Opposites uit. Ze rappen een incidenteel coupletje mee op elkaars nummers, maar eigenlijk zijn het twee solo-cd's in één hoesje. Willy heet nu gewoon Willem, haalde zijn beats bij SoundG8 en noemde zijn album 'Succes', Big2 deed alles zelf en komt op de proppen met 'Ik Ben Twan'. "Het was wel lekker om gewoon te doen waar je zelf zin in hebt, maar het ging veel moeizamer dan we gewend zijn."
Het begon allemaal toen Twan languit op het strand van Curaçao lag. Willem wilde de studio induiken maar kon nu niet bij z'n vaste maatje terecht, waarop hij besloot om dan maar wat muziek te gaan maken met de jongens van SoundG8. Toen Twan een week later uit het vliegtuig stapte, had Willem inmiddels een aardig stapeltje solotracks op de plank liggen. Omdat er op Twan's computer ook al een flinke voorraad eigen nummers in de steigers stond, besloten The Opposites ieder voor zich een album te gaan maken. Van onderlinge beef is in het geheel geen sprake: op de persdag zit het duo gebroederlijk naast elkaar in hun pluche stoelen, klaar om zich eens stevig aan elkaars tanden te laten voelen.
Wat was het meest bevrijdende van muziek maken zonder hem?
Twan: "Dat ik af en toe van die lekkere gaynummers kon maken zonder dat hij zei van 'dit is wel heel erg vrolijk, laten we dat maar niet doen'. Ik kon dat nu gewoon wél doen, ik had de vrijheid om m'n eigen beats te kiezen. Nummers als Liever Zeg Je Niks of Crazy Zin In, die zou ik zelf niet eens labelen als hiphop. Er wordt wel in gerapt, maar een hiphoppubliek zou er niet snel naar luisteren. Zulke tracks zouden we samen niet gemaakt hebben."
Willem: "Voor mij was het bevrijdendste dat ik echt diep op onderwerpen in kon gaan. Met The Opposites heb ik vaak wel een idee van hoe een track moet gaan worden, maar dan heeft hij een heel ander beeld in z'n hoofd en wordt het dus ook een heel ander nummer. Nu kon ik echt de kant opgaan die ik zelf wilde, ik kon het diepste van het diepste eruit halen. Bad Boy, Lichaamstaal, Money, dat zijn tracks waar Twan wel op had kunnen staan, maar dan zou het niet de sfeer gehad hebben die het nu heeft."
Twan: "Dat geldt ook voor zo'n nummer als Je Staat Er Nog Steeds. Dat is niet mijn verhaal. Ik weet wel waarover hij praat, het gaat over gasten waar hij vroeger mee hing, maar ik zou daar niks over kunnen vertellen. Zoiets zou helemaal niet ontstaan zijn als we samen met die beat aan de slag waren gegaan."
Willem: "De tracks draaien niet meer om een zestien en een leuk refrein. Het gaat nu echt om de hele track, om de opbouw van de eerste tot de laatste verse. Normaal gesproken moest ik alles wat ik wilde zeggen in zestien bars pompen, nu kon ik het verspreiden over het hele nummer."
Twan: "Je moet eigenlijk een nieuwe skill ontwikkelen. Hoe maak je vijftien nummers interessant als je het helemaal in je eentje doet? Voordat ik aan dit album begon had ik al heel veel ideeën liggen, maar bijna niks was af. Het was een zware bevalling, ik vond dit veel moeilijker dan bijvoorbeeld Begin Twintig. Als je alles in je eentje maakt, weet je soms ook gewoon niet meer of iets nou vet is of niet. Broodje Bakpao bijvoorbeeld, ik had echt niet meer door dat die track zo'n succes zou kunnen worden."
Willem: "De klik die ik met Twan heb, die heb ik niet zo erg met SoundG8. Van Twan krijg ik meteen feedback op alles wat ik doe, er is dan veel meer een wisselwerking. Nu was ik eenzaam aan het schrijven tot ik klaar was, en dan was het zo van 'yo Dennis, we kunnen tapen!'. Uiteindelijk heb ik met SoundG8 een goede balans gevonden, maar ik miste wel die feedback van Twan."
Twan: "Binnen hiphop hebben wij heel erg dezelfde smaak. Ik hou misschien iets meer van die Westcoast shit en hij iets meer van die New York shit, maar als we samen een track maken, dan zijn we het er meestal snel over eens of iets wel of niet tof is. Dat werkt heel makkelijk."
Willem: "Ode Aan bijvoorbeeld, ik wist echt niet wat ik met het refrein moest doen. Ik had de demo al naar Probz gestuurd, maar die zei dat de beat hem niet echt lag. Zelf wist ik ook totaal niet wat ik ermee aan moest. Toen heb ik Twan gewoon gebeld van 'ey, kom effe helpen'. Als we samen aan de muziek werken gaat het veel vaker zo, steeds als je vastloopt neemt de ander het over. Nu ik in m'n eentje aan het werk was, moest ik echt uren maken om alles te perfectioneren."
Twan: "Uiteindelijk was het voor mij het moeilijkste om refreintjes te bedenken. Op onze Opposites-tracks doet Willem dat vaak zingend, en als ik het zelf doe dan is het meestal een rap-refrein. Ik wilde ook wat gezongen refreintjes op m'n album hebben, maar wat ik bedacht was meestal half gerapt en half gezongen. En de meeste zangers en zangeressen kunnen niet rappen, dus dan klinkt het vaak meteen al kut. Bij het maken van Kryptonite werd ik op een gegeven moment echt gefrustreerd, ik wilde m'n kop door de muur rammen omdat ik die track niet kon maken tot wat-ie moest zijn. Uiteindelijk heb ik zelf het refrein maar gezongen. Het is misschien niet het allermooiste, het geeft geen nieuwe dimensie aan die track, maar ik was de enige die het kon zingen."
Als je één ding aan zijn album mocht veranderen, wat zou je doen?
Willem: "Er was een eerdere versie van zijn album die iets depressiever was. Er stonden een paar zwaardere nummers op die hij er later weer vanaf heeft gehaald. Die eerdere versie vond ik heel tof, vooral omdat ik hem heel goed ken. Het was echt een fokking eerlijke plaat. Voor mij persoonlijk was dat de tofste versie, maar achteraf snap ik wel waarom zijn album uiteindelijk is geworden zoals het nu is. Die eerste versie was heel erg donker, het is nu wat breder."
Twan: "Als producer heb ik een hele strenge smaak over hoe iets moet klinken. De dingen die ik aan zijn album zou veranderen, dat zijn soundjes. Een andere hihat ofzo, of net een stukje meer galm. En soms hebben ze op het eind dingen aan nummers veranderd waar ik wel effe aan moest wennen, maar dat heeft vooral te maken met gewenning. Onze track met Kempi bijvoorbeeld, Kom Nie Hier, daar zijn toen twee versies van gelekt, met een verschillend refrein. Iedereen die versie A als eerste hoorde vond dat ook de tofste, maar de mensen die versie B als eerste hoorden vonden dát juist de tofste. Als je iets tof vindt dan wil je dat het zo blijft, als er dan toch iets aan veranderd wordt dan moet je daar heel erg aan wennen."
Het is inmiddels bijna vijf jaar geleden dat de eerste Opposites-plaat uitkwam. In welk opzicht zijn jullie veranderd?
Willem: "Twan is zeker geworden over zichzelf. Of in elk geval een stuk zekerder dan hoe hij vijf jaar geleden was."
Twan: "Dat geldt voor ons allebei. In het dagelijks leven ben ik nog gewoon hetzelfde, maar op muzikaal gebied heb ik wel echt een fokking ego nu. Als je een single hebt die aanslaat, of een album dat goed verkoopt, of je zit in een tv-programma, dat is toch weer effe een veer in je eigen reet. Dat toont aan dat je wel iets kan, en daar waren we vijf jaar geleden nog niet zo zeker van."
Twan: "Hij is gegaan van een halve problem child die z'n hele puberteit alleen maar heeft zitten blowen tot iemand die nu mij uit m'n bed belt. Dat is wel eens andersom geweest, dat ik moest zeggen van 'kom op, we gaan er tegenaan'. Nu ben ik degene die om tien uur nog in bed ligt terwijl hij voor m'n deur staat van 'kom op, we hebben afspraken, check je telefoon, je moet je email-kalender nog bijwerken, en als je nu een mailtje stuurt met je Blackberry dan komt-ie ook meteen bij Top Billin' binnen’... en ondertussen zit ik dan te pingen omdat ik een of andere chick probeer te regelen. Wat dat betreft is hij fokking zakelijk geworden, hij heeft z'n verantwoordelijkheden volledig opgepakt. En dat is een draai van 180 graden met hoe het vroeger was."
Willem: "Ik ben altijd al ondernemend geweest, dat begon al bij het hutten bouwen. Dan maakte ik een plan voor een compleet kasteel van hout en dat moest dan ook echt op dat moment gebouwd worden. Wat natuurlijk heel vaak niet lukte, en daardoor kreeg ik op een gegeven moment zo'n houding van 'ik kan wel van alles willen, maar het gebeurt toch nooit'. Dat heb ik omgegooid. Nu weet ik: als je iets wilt, dan kan het, je moet er alleen wel heel erg hard voor werken. Soms heb ik nog wel eens een periode dat ik er even geen zin in heb, dat ik m'n telefoon uitzet en m'n mails niet meer beantwoord, maar dan wordt ik altijd wel weer gecheckt door iets. Als ik bijvoorbeeld zie hoe hard Jerry van The Partysquad werkt om er weer bovenop te komen, dan heb ik zoiets van 'damn, dan moet ik op z'n minst zelf ook wel een beetje m'n best doen om dingen te laten gebeuren'."
Wat vindt hij het irritantst aan jou?
Twan: "Willem is dus heel ondernemend, ik ben dat juist totaal niet. Ik wil helemaal niks ondernemen, ik wil alleen maar muziek maken. Dat botst wel eens. Dan kunnen we drie dagen de sneeuw in en heeft hij zoiets van 'yeah, let's do it', en dan zit ik zo van 'nee ik wil niet, dat is wack, fok it'. We blijven natuurlijk The Opposites."
Willem: "Wat dat betreft zijn we elkaars tegenpolen. Maar ik heb het soms ook wel nodig hoor, dat hij me een beetje afremt. Dan sta ik weer te springen van 'ja ja dit gaan we doen', en achteraf denk ik dan soms ook van 'okee, eigenlijk hoefde het ook helemaal niet'."
Op welk gebied zijn The Opposites het meest naar elkaar toe gegroeid?
Twan: "Wij komen uit een vriendengroep van vroeger, daar heb ik het ook over op Het Goede Leven. Het was niet altijd alleen maar ons tweeën, maar wij zijn wel samen doorgegaan, en ik denk dat we allebei heel volwassen zijn geworden. We zijn gegaan van De Fik Erin, dat is gewoon 'piemel kutje in je reet', tot waar we nu zijn. Uiteindelijk zitten we samen in het Opposites-bootje. Nu het goed gaat komt iedereen in onze buurt varen, maar als het straks allemaal vergaat in de storm dan zitten wij nog steeds met z'n tweeën in dat bootje, hoe gammel het op dat moment ook is. Als je samen zoveel meemaakt, dan groei je onbewust ook naar elkaar toe."
Bij het grote publiek hebben jullie nog steeds dat imago van de 'ragboeren'. Hoe lang houden jullie dat nog vol?
Willem: "Ik vind het soms wel kut dat we alleen beoordeeld worden op onze hits. De meeste mensen kennen ons alleen van de singles en hebben nooit onze plaat geluisterd, daar komt dat beeld van de lompe ragboeren vandaan. Het grootste deel van hiphop-Nederland heeft volgens mij nooit onze albums gecheckt. Ik vind het wel belangrijk dat mensen ook een keer wat verder kijken dan onze ragnummers. Het gaat ook wel eens over serieuze shit. Op mijn plaat heb ik daar ook doelbewust voor gekozen. Onze fans houden van het raggen, maar diezelfde gasten waarderen ons ook heel erg om nummers als Drank Vannacht of Voor Mij. Ze voelen die shit."
Als je nu kijkt naar Willem, waar ben je dan het meest trots op?
Twan: "Hij heeft nu gewoon een ander leven. Hij is wat eerder dan ik begonnen om z'n wilde haren een beetje kwijt te raken. Mijn huis is een soort bachelor pad, een studentenhuis. Zijn huis ziet er mooi uit. Hij doet die shit op TMF, hij doet het goed en op tijd, hij regelt dingen, hij is de hele dag aan het bellen, daar ben ik wel trots op. Toen ik hem leerde kennen had ik zoiets van 'dit zou ook best wel fout af kunnen lopen'. Toen wij een jaartje of 16 waren had hij een keer een doosje peuken bij zich met kleine bolletjes coke erin, om te verkopen. Het had toen echt een hele verkeerde kant op kunnen gaan. Daarom ben ik er nu zo trots op dat ik naar verhouding degene ben die maar een beetje loopt aan te kloten."
Willem: "De kracht van Twan zit hem in het productieve. Z'n huis is een bende en hij ligt altijd nog te slapen als ik 's ochtends langskom, maar aan het eind van de dag liggen er wel altijd strakke producties. Het maakt niet uit of hij om zes uur 's ochtends thuis is gekomen en rondloopt met een kater, als het moet gebeuren dan gebeurt het ook. Ik kan op hem bouwen, ik hoef aan hem nooit te twijfelen. En uiteindelijk is die muziek voor ons het belangrijkste, de zaken zijn bijzaken."
Jullie hebben nu ieder een cd gemaakt, waarom niet solo verder gaan?
Twan: "Omdat ik het niet zo leuk vond. Ik bedoel, ik vond het wel leuk, want ik vind muziek maken altijd leuk. En het was ook wel lekker om aan niemand verantwoording af te hoeven leggen en gewoon te doen waar je zin in hebt, maar het ging veel moeizamer dan we gewend zijn. Als je alles zelf doet, gebeurt er niks verrassends. Alle inspiratie komt uit jezelf, er is geen interactie. Laatst hebben we samen die track gemaakt voor de So So Lobi tape, en dat was een heerlijk gevoel. We zaten eindelijk weer zo van 'ey, wat jij gedaan hebt is echt gruwelijk, wacht ik ga nu dit doen'. Dat gevoel heb ik heel erg gemist."
Willem: "Als ik me een toekomst moet voorstellen met in m'n eentje muziek maken, in m'n eentje op het podium staan... dat lijkt me allemaal een beetje eenzaam. Het is toffer om dat soort dingen te kunnen delen. Niet alleen het maken van de muziek, maar ook samen succes hebben. En de basis van dit alles is nog steeds dat gewoon elkaars beste vrienden zijn."