The Go Round
Inf
Beats Broke
De charme van beattapes is dat ze doorgaans zo lekker nonchalant gebracht worden. Terwijl mainstream hiphopartiesten, ook in Nederland, albums luidruchtig laten vergezellen van clips en singles voor de popmarkt wordt er ondertussen geruisloos een continue stroom goede muziek (vrijwel) gratis de ether ingeslingerd. De State-beattapes van SirOJ, Hayzee en FS Green zijn van niet misselijke kwaliteit, 'Disko' van SlumGullion (google het) is een van de beste vaderlandse hiphopreleases van dit jaar. En dat allemaal voor gratis.
Muzikaal gezien lijkt er inmiddels een soort 'Utrechtse school' te zijn ontstaan, waar Inf ook tussen past. Meermaals doet deze plaat aan de jazzy, dromerige producties van labelgenoot Arts the Beatdoctor denken (elektrisch orgel, harp, dwarsfluit en veel synthesizerriedels), maar het blijft allemaal net iets meer in de richting van boombap. Het tussen classic rock en stuiterende synths laverende Bangin' on Porcelain zou zo van C-Mon & Kypski kunnen zijn. Andere ijkpunten: het titelnummer met melancholieke vrouwenzang klinkt als RJD2 ten tijde van Dead Ringer (2002), Song for Sanjay lijkt nog het meest op de Dust Brothers-soundtrack voor Fight Club (1999).
Die andere artiesten zijn er niet bijgesleept om te suggereren dat Inf een of andere gemakzuchtige copycat is, maar meer om aan te geven waar je het geluid van deze plaat ongeveer moet zoeken: gladgeslepen en verzorgder dan veel andere instrumentale hiphop, maar gelukkig met rauwe randjes op de juiste plekken: het snelle Power Moves, Baby chopt op een soort Justice-manier gesamplede hardrockgitaren op. City Lights eindigt in reggae en afsluiter The Closing verandert halverwege in wat nog het best omschreven kan worden als ska-hop – variatie is niet het probleem op deze plaat.
Als er dan wél een minpuntje gegeven moet worden: twee Amerikaanse acteurs, waarvan er een meespeelt in de tv-serie Prison Break, duiken zo nu en dan op tussen nummers om in onvast Brits accent dialogen van een paar seconden te verzorgen: man en vrouw kibbelen een beetje. Een verhaallijn zit daar niet in, het is meer een manier om voor afwisseling te zorgen en het soundtrackgevoel van de plaat te versterken. Hoewel niet per se storend, voegen deze stukjes ook weinig toe en doet het soms wat gekunsteld aan. Het kan echter niet voorkomen dat The Go Round ruim een half uur aan goede instrumentale hiphop oplevert. 2009 is net weer een tikje mooier geworden voor Nederlandse hiphop.
Meer info en snippets vind je hier (http://www.beatsbroke.com/artists/inf/)