"Natuurlijk is het veel werk, maar dit is wat ik wil"
Toen het in de aanloop naar #DEDOEHETZELFMIXTAPE tijd was om Roelie Vuitton te interviewen konden we zo 1,2,3 niet bedenken wie we daar voor moesten vragen, dus lieten we de keus over aan Roelie zelf. We hebben de Groninger namelijk leren kennen als een echte lot-in-eigen-hand-nemer. Het leek hem leuk als James Worthy hem bezocht in Groningen. Zo geschiedde: James reisde af naar het hoge Noorden, hieronder lees je het verslag van zijn bezoek aan de Grote Vriendelijke Rapper.
Ik zit in de trein naar Groningen en mijn iPod is zojuist overleden. Nu ben ik nooit echt een groot fan van tijdrovende tripjes over het spoor geweest, maar zonder muziek reizen is ongeveer net zo aangenaam als telefoonseks met Fran Drescher. Normaliter luister ik naar muziek en kijk ik naar koeien, zo zien mijn treinreisjes eruit. Nu zie ik koeien en ben ik genoodzaakt naar koeien te luisteren. Naast mij zitten drie oude vrouwen die etend praten. Ik hoop dat ze synchroon stikken, met hun domme okergele bodywarmers. De meest grijze van het stel zuigt al drie kwartier op hetzelfde pepermuntje. Down met de King, prima, maar dit gaat helemaal nergens meer over. Op het bankje achter mij zit ook nog eens een meisje te bellen, ze heeft het over haar stalkende ex. Best schokkend eigenlijk, dat een gezonde Marokkaanse jongen zo'n afstotelijke pleuris hork stalkt. Uiteindelijk arriveer ik, op mijn agressiefst, zo'n kleine drie uur later in de veiligste stad van Nederland, de onbetwiste parel van het noorden.
Roelie Vuitton verwelkomt mij hartelijk in de stromende regen. Ik heb hem ooit een keertje gezien op de State Awards, maar herken zijn kop vooral van FreshCotton. Meneer Vuitton is namelijk de Doutzen Kroes van de Nederlandse rap game. Wat Stacey Rookhuizen voor Victor & Rolf is, is Roelie voor de streetfashion. Maar naast de Zoolander van Groningen is hij ook gewoon ondernemer, een goedgemutste positivo, de beste rapper ooit en je favoriete bleekscheet.
We lopen in de richting van de Mauritsstraat 17 en 17a. Op die bewuste locatie is hij opgegroeid en daar zit nu zijn atelier, zijn werkplek. 'Ik vond het als kind altijd zo stoer om te zeggen, 17 en 17a, alsof we in het geld zwommen, maar geloof mij, we gingen vaak genoeg kopje onder.' De straat ligt in een stil buurtje en met stil bedoel ik rustgevend. 'Dat heb ik nodig, het is al druk genoeg in mijn hoofd. Mede daardoor woon ik bijvoorbeeld niet in Amsterdam. Ik zou daar helemaal gek worden.' Met knikkende knieën neem ik plaats op een ergonomische stoel terwijl Roelie een kopje thee zet. 'Ken je deze thee? Het is een oplosthee en bestaat uit 20 verschillende kruiden, ik zweer erbij.' Ergonomische stoelen? Kruidentheetjes? En naast dit alles steekt de boomlange rapper soms een American Spirit op, een sigaret van hoogwaardig tabak zonder additieven. Noem het zweverig, noem het bewust, weet je wat, sms gewoon FUUT on naar de vogelbescherming. 'En als ik niet wil koken haal ik een patatje, eentje met een kroket in hetzelfde bakje. Dat scheelt afval, ik heb me eigen tasje, uhuhuhuh, Albert Heijn modderfokker!' (Je Houdt Ervan)
Terwijl ik van de Ad Visser thee geniet schiet duizendpoot Roelie een filmpje. De mensen die De Doe Het Zelf Mixtape in huis halen moeten namelijk zelf het hoesje gaan vouwen. Het is geen extreem ingewikkelde origami-opdracht, maar de door Snelle Jelle aan elkaar gemixte potpourri heeft gewoonweg recht op een foutloos gevouwen hoesje. Niet veel later voorziet hij alle cd's ook van stickers en zet af en toe een stempel op een papiertje. Vuitton doet alles zelf, het eindproduct glimt van zijn zweetdruppels en straalt van de liefde, het is een ouderwets ambachtelijk product geworden. 'Natuurlijk is het veel werk, mijn kalender hangt roodgloeiend en ik ben echt wel toe aan een vakantie, maar dit is wat ik wil. Ik sta volledig achter deze mixtape. Van niets iets maken, die doe-het-zelf mentaliteit.'
De bewuste mixtape telt 23 nummers en is vooral erg vermakelijk. Gortdroge snippets en waardeloze imitaties van mensen als Ron Brandsteder en Eric Corton houden de sfeer er goed in. Mijn persoonlijk favoriet is de briljante intro van track 19, Exit pt. 2. Waarin ene Johnny Firmcock praat over de good old days van barbecues en Microsoft Messenger 1.0. 'Ik ben altijd wel een clown geweest, lekker dollen in de klas, maar niemand wordt zomaar een grapjas. Humor is ook gewoon een soort van masker waar je je heel goed achter kunt verstoppen. Het is trouwens best grappig dat wanneer ik me grandioos kut voel ik juist de meest stoere teksten schrijf. Veel rappers doen dat hoor, even jezelf ervan overtuigen dat je toch best wel oké bent. Jezelf ophemelen zodat je je weer een ster kunt voelen.'
Ik verlaat de ergonomische stoel en ga op een normale stoel zitten. 'Weet je wat het ook is, ik word gewoon een beetje moe van al dat gelul over geld en status. We moeten terug naar die YO! MTV Raps tijd, dat positivisme. Queen Latifah en CL Smooth, maar misschien ben ik wel gewoon een ouwe lul aan het worden. Kleding, eten, liefde, meer hoef ik niet.' Roelie begint over zijn album, De Grote Chill, een plaat waar hij een hele andere kant mee op wil gaan. 'Bewuster is zo een hip woord, maar ik merk gewoon op dat ik steeds meer rekening ga houden met kinderen. Die kleintjes doen ons gewoon na en wat heeft dat voor nut als ik ook gewoon iemand anders nadoe?' Op De Grote Chill staan naar alle waarschijnlijkheid nummers met Sef, Akwasi en Lucky Fonz III, maar dat is toekomstmuziek, 'Eerst moeten mensen maar even genieten van deze tape.'
We zitten in de Subway en ik krijg een spoedcursus Gronings. Ik doe alsof ik oplet, maar kijk voornamelijk naar de voorbijlopende vrouwen. Het stikt in Groningen van de lekkere wijven, ze gunnen je echt geen adempauze. 'Er zijn hier zat vrouwen, maar ik zit goed. Het meisje waar ik mee ben, die shit staat als een huis, wij staan als een huis. Laatst zei ik dat ze mijn anker was en zo zie ik het nog steeds.' Ik speel wat met mijn Roelie Vuitton armbandje, een blauw backstage-bandje met al zijn gegevens erop en neem een slokje van mijn Sprite. 'Ooit wil ik ook gewoon weg uit Nederland, het beeld van geluk is hier zo aan het vertroebelen. We zeuren en klagen maar als het heel eventjes iets minder gaat. En als er iets fout gaat zoeken we de schuld nooit bij onszelf, we wijzen maar met dat aloude vingertje.'
Na een wandeling door zijn Groningen eindigen we bij Friet van Piet, wat volgens veel huis-tuin-en-keuken snackers de beste snackbar van Nederland is. We bestellen allebei een frietje Tude, een patatje met een soort van Chicken Tonight ernaast en komen al wachtende tot de conclusie dat we allebei belachelijk late laatbloeiers zijn. Dit komt mede door het feit dat we allebei zeven jaar over de middelbare school hebben gedaan, maar laksheid, het eeuwige uitstellen en koppigheid hebben vast ook een rol gespeeld in het ietwat flegmatische floreer-proces.
'Waarom haast ik als ik naar Amsterdam kom en is die haast er niet ook andersom?' Rapt Vuitton in De Naam Gaat Rond. Hij stoort zich aan de luiheid van mensen zoals ik, verwaande randstedelingen die het simpelweg vertikken om Groningen wat vaker te bezoeken. Voor mij gaat die vlieger trouwens niet meer op, ik ben namelijk verliefd geworden op Groningen en wil een tweede huis gaan kopen in de beeldschone Sophiastraat. Maar voor nu ga ik gewoon weer terug naar Amsterdam. Dag Roelie, ik gun je alle succes van de wereld, maar wat ga je doen als het anders uitpakt? 'Als alles in de soep loopt, bedoel je dat? Ach, dan noem ik mezelf voortaan toch lekker Roelie Crouton..'
